Improvisatie is de ultieme onvoorspelbaarheid. Een scène grijpt je bij de strot, maakt je aan het lachen of ontroert. En soms zie je de spelers zoeken, stuntelen of stokpaardjes spelen. Dat hoort er allemaal bij. Wat mij telkens raakt is dat er op zoveel niveaus iets gebeurt. Ik zie spelers leren, experimenteren, schitteren en op hun bek gaan. En ik zie de karakters die ze spelen. Die personages leren óók. Sterker nog, soms krijgt zo’n karakter binnen die paar minuten zo levensecht vorm dat het ingestudeerd lijkt.